Een zee van goud, een oceaan van verdriet – Monument MH17 Vijfhuizen

Gistermiddag heb ik bloemen gefotografeerd in Haarlemmermeer. Ik realiseerde me dat er een grote hoeveelheid zonnebloemen in Vijfhuizen te zien is – zij het dat dit geen plek is voor zomaar wat foto’s maken. Het monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van de MH17 ramp* ligt er wat verscholen bij. Tussen Vijfhuizen en de enorme hoogspanningskabels langs de Drie Merenweg tref je een veld vol zonnebloemen, een zee van goud. Ik heb als televisiekijker die indrukwekkende rij met rouwwagens voor ogen, maar ik had geen persoonlijke, directe betrokkenheid bij dit leed. Een blik op de foto’s, knuffeldiertjes, sjaaltjes en andere betekenisvolle symbolen die mensen bij de boom van hun geliefden hebben geplaatst laat je ook iets ervaren van de oceaan van verdriet waar deze mensen in gestort zijn.

Ik moet zeggen: het monument is met respect en liefde ontworpen en uitgevoerd. Er is niets te verzinnen om het enorme verlies van deze mensen te compenseren, maar onze overheid heeft zich wel van haar beste kant laten zien bij de respectvolle omgang met het verdriet en verlies van zoveel mensen.

Mag je genieten van schoonheid op zo’n plek? Ja, ik denk dat dit juist de bedoeling is. Er is troost te vinden in schoonheid. En veel symboliek. Een zonnebloem die geknakt is, een bloem die hoopvol boven het veld uitsteekt, een hart van goud met een onnavolgbaar patroon… het is om stil van te worden.

* Kun je een moedwillige misdaad een ramp noemen? Voor de nabestaanden is het dat in elke geval óók… Het feit dat dit onmetelijke verdriet veroorzaakt is door menselijk handelen, maakt het extra pijnlijk. Daar komt de glasharde ontkenning, schandalige miskenning en leugenachtige propaganda van de Russische overheid nog eens overheen. Maar het recht zal zegevieren en liefde wint.

Advertenties

Wordt er nog geblogd? Een update…

Vrijplaats is nog steeds geopend… al is het er wel heel erg rustig geworden. Is er nog iemand die dit leest? Laat eens van je horen… Het is in elk geval hoog tijd voor een persoonlijke update hier.

Vanaf begin april zit ik thuis vanwege een zware overspannenheid. Als je dertig jaar lang met veel plezier en volle inzet gewerkt hebt, is dat heel erg wennen. Ik zal hier niet het hele verhaal wereldkundig maken maar het heeft te maken met een opeenvolging van ingrijpende veranderingen in de werksfeer én met de wijze waarop ik daar als persoon mee ben omgegaan. Gelukkig krijg ik de professionele ondersteuning en support die ik nu nodig heb, maar het blijft een verwarrende en moeilijke periode waar ik doorheen moet.

De laatste dagen heb ik besteed aan het inrichten van een werkkamer – de voormalige slaapkamer van onze zoon die al een tijdje op zichzelf woont. De nieuwe levensfase waarin wij als ouders terecht zijn gekomen heeft waarschijnlijk ook effect op hoe ik me voel en wat er met mij gebeurt. Gelukkig ben ik niet somber en zie ik wel langzame vooruitgang. Hopelijk kan ik in de volgende maanden terugkeren naar een werkbare en op lange termijn houdbare situatie. Het zal in elk geval op een andere wijze georganiseerd moeten worden dan tot dusver – ik leefde te veel vanuit de koffer en het wekelijks overbruggen van de afstand tussen woonplaats en werkplek heeft me geen goed gedaan. Hoe dan ook, het komt wel weer goed – maar het kost dus (veel) tijd en energie…

Wordt er nog geblogd? Ik weet niet of ik hier nog veel aandacht aan ga besteden. Het is duidelijk dat sociale media de plek van het weblog hebben verdrongen. De mensen zijn al massaal op Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat aanwezig, ze gaan niet meer zo gemakkelijk naar een persoonlijk weblog toe. Toch mis ik het bloggen wel – het is persoonlijker, rustiger en ‘blijvender’. Ik merk dat ik regelmatig nog op oude blogposts van mezelf stuit, al is het maar omdat er nog eens iemand reageert. Zo werd ik onlangs weer benaderd vanwege foto’s die ik online heb staan en die iemand wilde gebruiken. Dat is wel leuk en het zal niet gauw gebeuren wanneer je alleen op sociale media je indrukken en creatieve uitingen deelt.

Nou ja, genoeg voor dit moment. Ik ga nog wat lezen en muziek luisteren. Mijn kamer is opgeruimd – nu mijn hoofd nog.

Beelden van beelden – herschepping van de Recreanten in het Haarlemmermeerse Bos

Een afscheid in de sneeuw

Zaterdag 11 februari 2017. Het was een frisse dag en in Haarlemmermeer was een laagje sneeuw gevallen. Samen met Jolanda Kromhout ging ik naar de herdenkingsbijeenkomst die in het Fundament (onder de RK St Joannes de Doperkerk aan de Kruisweg te Hoofddorp) voor de op 6 augustus 2016 overleden beeldhouwer Karel Gomes was georganiseerd. In een gesprek met Ria Stolk (de toenmalige beheerder van boekhandel het Kruispunt), had ik ooit zelf de suggestie gedaan een dergelijke herdenking te organiseren. Ik weet niet zeker of de bijeenkomst daar het directe gevolg van was, maar ik was in elk geval blij dat er op deze wijze werd stilgestaan bij leven en werk van beeldhouwer Karel Gomes, de man die zoveel moois in brons heeft achtergelaten in de bijbelse beeldentuin in Hoofddorp – en daarbuiten. Ik had niet kunnen vermoeden wat er in de uren na deze bijeenkomst zou gebeuren en ik vind het nog altijd een ongelofelijk verhaal met merkwaardige wendingen… 

De Recreanten op een zonnige dag en op de droevige dag van (of voor?) de diefstal – misschien is dit de laatste foto die van de originele beeldengroep gemaakt is…

Schoonheid bij het lijden

Aan het eind van de bijeenkomst droeg ik een gedicht voor bij het beeld van Job. Ik liet een roos achter bij dit beeld en Jolanda legde dit moment vast met mijn iPhone. Ik was niet handig genoeg om de eerste seconden (met verticaal beeld) van het filmpje af te knippen – het laat eigenlijk alleen maar zien dat dit een ongekunsteld eerbetoon was. Aan het eind draait het beeld opnieuw in de verticale stand om ons nog een laatste blik op Job en de roos te gunnen.

Na afloop van de herdenkingsdienst droeg ik mijn gedicht ‘Strohalm’ voor bij het beeld van Job. Direct daarna liep ik door naar de beeldengroep De Recreanten in het Haarlemmermeerse Bos. Ik ben zo goed als zeker de laatste persoon die deze beelden nog gezien en gefotografeerd heeft voordat ze door bronsdieven van hun sokkels getrokken werden… 

Geliefd kunstwerk

In 2013 had ik een wandeling georganiseerd vanaf restaurant Vork & Mes naar de beeldentuin. Dit initiatief was onderdeel van de Kunstlijn in Haarlem en vond plaats op zaterdag 2 november. Karel had mij voor deze bijzondere gelegenheid zijn beelden van de dansende nonnen uitgeleend en deze heb ik in de ‘boeg’ van het restaurant neergezet zodat mensen die zich hadden aangemeld deze unieke kunstwerken konden bewonderen. Ik was vooraf bij Karel Gomes op bezoek geweest en had in zijn huis en atelier in Zwanenburg een filmpje opgenomen. In dit filmpje spreken we samen ook over de beeldengroep de Recreanten – een geliefd kunstwerk bestaande uit moeder en kind, zonnebadende vrouw en een oudere man met stok. 

Karel en ik hebben het in dit filmpje ook even over de Recreanten…

Nog even naar de Recreanten

Na de herdenkingsbijeenkomst zei ik tegen Jolanda: ‘Ik wil graag nog even naar de Recreanten lopen. Ga maar naar huis, ik loop daar wel alleen naartoe.” Het was een sterke aandrang die ik voelde, anders kan ik het niet beschrijven. Mijn persoonlijke afscheid van Karel Gomes zou die dag pas compleet zijn als ik ook nog even over de Geniedijk naar die mooie plek aan de recreatieplas was gelopen, bij wijze van laatste groet. Ik nam me voor om foto’s te maken van de beeldengroep, die daar – zoals ik al eens eerder had vastgelegd – met een laagje sneeuw bedekt zou zijn. Maar… aangekomen bleek dat de beelden sneeuwvrij waren terwijl de omgeving nog wel besneeuwd was. Ik vond dat jammer en was wat teleurgesteld omdat ik niet de gewenste foto’s kon maken van besneeuwde beelden. 

Bizarre ontwikkeling

Ik schoot wat plaatjes en besloot Lydia (mijn vrouw) te bellen met het verzoek me op te halen bij de parkeerplaats van Vork & Mes. En zo gebeurde het. De dag daarna las ik tot mijn verbijstering op Facebook dat de beelden dat weekend (men wist niet precies wanneer) gestolen waren! Dit was wel een heel bizarre ontwikkeling. Ik voelde een mengeling van woede en verdriet. Waarom kunnen mensen niet met hun dievenhanden van kunst afblijven? En waarom moest dit juist nu gebeuren? En wat vreemd dat ik zo sterk de behoefte had gevoeld om de beelden die dag te fotograferen!

Wachten op een nieuwe schepping

Ik meldde me bij de politie en vertelde mijn verhaal. Ook kon ik de foto’s laten zien en meedelen dat de beelden er die zaterdag nog tot een uur of vijf hadden gestaan. Later sprak ik ook met wethouder Derk Reneman en zijn woordvoerder Mieke Spreeuwenberg. Ik was van plan om de beelden tot leven te wekken met behulp van figuranten en fotografie. Die actie zou kunnen helpen om het verdwenen kunstwerk letterlijk in beeld en onder de aandacht te houden. Dit voornemen heb ik nooit ten uitvoer gebracht, vooral ook omdat ik merkte dat de wethouder van plan was om de beelden opnieuw te laten vervaardigen en dit moest niet gepaard gaan met te veel tumult – men moest zorgvuldig en in stilte te werk gaan. Ik voelde dan ook niet meer de noodzaak om mijn foto’s te maken maar nam me voor geduldig te wachten op de nieuwe schepping – de recreatie van de Recreanten!

Ze komen terug!

En nadat ik informeel al gehoord had dat de beelden daadwerkelijk terug zullen keren (zij het niet als 100% replica’s van de originelen, de kunstenaar leeft immers niet meer en de mallen blijken niet bij de bronsgieter bewaard te zijn…), werd dit goede nieuws vorige week ook publiek bekendgemaakt. Zelf had ik al het verzoek gekregen om de foto’s die ik in de loop der tijd van de beelden gemaakt heb beschikbaar te stellen zodat deze bij de ‘herschepping’ als voorbeeld en inspiratie gebruikt kunnen worden. Dat is voor mij toch wel een mooi en troostrijk idee – de cirkel is bijna rond en ik heb een persoonlijke bijdrage aan het herstel mogen leveren!

Nooit meer hetzelfde

De Recreanten worden dus gerecreëerd. En dat is heel goed nieuws. Het wordt nooit meer hetzelfde als het was – een dergelijk kunstwerk is eenvoudigweg onvervangbaar – maar ik ben echt heel erg blij dat de gemeente Haarlemmermeer als eigenaar van deze kunst in de openbare ruimte dit initiatief genomen heeft. Ik kan niet wachten tot de dag dat de beelden hun vertrouwde plaats weer hebben ingenomen en misschien dat ik mijn fotografieplan met levende beelden toch nog ten uitvoer ga brengen. Ik zal daarvoor op zoek moeten naar 4 mensen die op de beelden lijken, maar dat moet te doen zijn. Heb je suggesties? stuur me een email!

Rode letters en andere indrukken…

Het lijkt erop dat ik geen tijd meer overhoud om regelmatig hier een blogje te plaatsen, maar… dat is ook zo. 😉

Vanaf januari zijn we nu met het Ark Media-team aan de slag binnen de muren van Royal Jongbloed. We zijn nu bijna een half jaar onderweg en werken keihard. Dat waren we in Amsterdam wel al gewend, maar omdat we niet met alle teamleden de overstap konden maken en omdat we na een paar maanden ook een vertrekkend redacteur moesten vervangen door twee nieuwe collega’s (dat is gelukkig snel en goed gegaan!) was het nu wel extreem hectisch. Maar: de inhaalslag is gemaakt, we hebben onze zaakjes op orde en… gaan met volle vaart vooruit én kijken uit naar de vakantieperiode!

Interessante titels

Ik ben heel trots op de uitgaven die we dit jaar mochten presenteren. Ook alle titels voor komend najaar zijn (intern) bekend en als uitgever richt ik mijn blik nu op 2019 en verder. Dat betekent dat we een hele jaarproductie nu op de rit hebben voor onze nieuwe werkgever. Daar zitten heel interessante titels tussen, zoals I’ll Push You, Vol van de Geest, Oker, Niet van hier (laatstgenoemde boeken zijn nieuwe romans) en… veel te veel om hier op te noemen. (Maar je kunt alles HIER vinden en bestellen…)

Selectie -6749

Bijbeluitgaven

Omdat ik nu voor een bijbeluitgever werk, gaan er ook nieuwe werelden voor mij open. Afgelopen week heb ik meer achter de schermen kunnen kijken op het gebied van bijbeluitgaven. Met de Statenvertaling, Herziene Statenvertaling, Willibrordvertaling en uitgaven van Het Boek beschikt Royal Jongbloed over een breed en interessant bijbelaanbod. Deze markt is bovendien volop in beweging, zowel op het gebied van gedrukte als digitale edities. Ik ben onder de indruk van de expertise die binnen het uitgeefteam en bij het grafisch bedrijf (drukkerij en binderij) aanwezig is en ik geloof dat we hier veel voordeel van zullen hebben. Ook zijn er interessante nieuwe mogelijkheden voor de buitenlandse markt en educatieve uitgaven. Voor mij is het een mooie uitdaging om na te denken over de kansen die dit biedt, zeker omdat ik nu deel ben van een team uitgevers die elk weer over hun eigen kennis en netwerk beschikken. Het worden mooie tijden!

Rode letters

Ik ben persoonlijk heel enthousiast over de uitgaven van Het Boek – een bijbeluitgave in hedendaags Nederlands die nu ook in een zgn. rood letter-editie verkrijgbaar is. In de VS zijn red letter bibles al een bekend en geliefd fenomeen, in ons taalgebied moeten we hier nog meer bekendheid aan gaan geven. Het principe is eenvoudig: alle woorden in het oude en nieuwe testament die directe citaten zijn van God, de heilige Geest of Jezus, worden in een rode kleur gedrukt. Hierdoor worden deze woorden benadrukt, niet omdat de context minder belangrijk is, maar wel omdat je extra aangesproken kunt worden door deze woorden. De woorden in de bijbel zijn namelijk niet zomaar letters op papier, ik geloof dat het Woord van God levend en krachtig is en dat  – als je God om inzicht vraagt voordat / terwijl je leest – hij nog altijd door zijn Woord en Geest rechtstreeks tot je hart kan spreken. Als je de Bijbel zo leest, gaat er een wereld voor je open!

Voortschrijdende openbaring

Context blijft superbelangrijk – je moet je er altijd bewust van zijn dat veel teksten gelezen moeten worden tegen de achtergrond van specifieke tijden en omstandigheden. Daarom zijn de woorden uit het nieuwe testament voor gelovigen van grote betekenis, omdat ze een voortschrijdende openbaring van God laten zien – het plan van God wordt meer zichtbaar, er wordt een mysterie onthuld. Christus heeft het oude testament niet ‘herroepen’ maar ‘vervuld’. Het nieuwe testament is een verbond dat gebaseerd is op vergeving omdat Christus zichzelf gegeven heeft als offer voor alle mensen. In essentie is dit geen boodschap van veroordeling maar een boodschap van verzoening. Daarom noemen we het ook Goed Nieuws.

Paulus, die zelf een expert was op het gebied van de joodse geschriften (waaronder de Hebreeuwse bijbel, ons oude testament) kwam door Christus tot een heel nieuw inzicht en die kennis geeft hij door in zijn brieven die in het nieuwe testament zijn opgenomen. Je kunt hier lezen hoe dit zijn levensbeschouwing volledig veranderd heeft.

Ik ben wel benieuwd of jullie gehoord hebben over onze Roodletterbijbel en wat jullie van dit initiatief vinden. De komende tijd ga ik me actief inzetten voor de uitgaven van Het Boek en voor initiatieven die op deze bijbelvertaling zijn gebaseerd. Mocht je vragen of suggesties hebben: je weet me wel te vinden en de comment-ruimte hieronder staat altijd voor je open.

Half april: tijd voor een berichtje!

Ja, het is weer lang geleden dat ik voor het laatst geblogd heb. Geen teken van verveling of gebrek aan inspiratie, veeleer een druk leven met weinig tijd voor zo’n update. Mensen die me volgen via sociale media, weten wel zo’n beetje waar ik druk mee ben geweest. Het is half april: tijd voor een berichtje!

Ik type deze woorden op ‘mijn’ kamertje in Jubbega. Wat een verschil met begin dit jaar, toen kwam ik in het donker aan en vertrok ik zonder daglicht. Inmiddels moet ik de zonwering dichthouden om niet te vroeg gewekt te worden. Buiten lopen de bomen uit en dit is een periode van het jaar die ik altijd zeer waardeer. Je zult zien hoe snel het nu gaat: nu zijn veel takken nog kaal, maar straks knalt het groen weer uit de knoppen.

Deze blogpost ga ik een beetje op gevoel schrijven. Het is niet mogelijk om hier te vertellen wat er allemaal de laatste maanden gebeurd is, maar ik wil hier wel melden dat ik m’n draai gevonden heb bij Royal Jongbloed in Heerenveen. Samen met mijn Ark Media-collega’s heb ik vanaf dag 1 hard gewerkt om de vaart erin te houden en aansluiting te vinden bij werkwijze en -tempo van onze nieuwe werkgever. In principe is er aan onze werkwijze binnen het team niet zo heel veel veranderd, maar op elk niveau zijn er nu collega’s met wie wij de plannen afstemmen.

29683603_10156686266429305_8837661208768811527_n.jpgDe voettocht met rolstoelers in de week na Pasen moet hier natuurlijk vermeld worden. We liepen vanaf Sint Jacobiparochie naar Heerenveen in drie dagen tijd. In praktijk vergde de traditionele wandelroute, bekend als het Jabikspaad, meer kilometers dan je op basis van Google maps (wandelaars) zou verwachten. We moesten daarom onze aanpak wat aanpassen, maar de kilometers zijn gemaakt en de ervaring was onvergetelijk. Voor mij was het gelijk ook een mooie kennismaking met Friesland. Natuurlijk ben ik hier wel vaak geweest, maar nu ik in deze provincie werk neem ik toch meer tijd om rond te kijken en kennis op te doen.

Het was mooi om te merken hoe vriendelijk en gastvrij de mensen hier zijn. Tijdens een van de wandelingen moesten we een sanitaire stop maken (voor een van de rolstoelers, en dat is  niet eenvoudig als alle horecagelegenheden dicht zijn!) en we klopten maar vrijmoedig op het raam bij een woonhuis in een van de dorpen die we aandeden. Een oudere dame deed open, vroeg ons om stil te zijn omdat haar man ernstig ziek op bed lag, maar liet ons wel binnen om ons te helpen. Er ontstond een bijzonder gesprek in de korte tijd dat mijn vriend in rolstoel gebruik maakte van het toilet. We bleken op dezelfde wijze in het leven te staan (de vrouw zei: “wij geloven dat we kracht krijgen om dit kruis te dragen”) en het werd een korte, ontroerende ontmoeting.

De ontvangst in Heerenveen door collega’s en een verslaggever van Omroep Friesland was ook onvergetelijk. Een optreden van medewandelaar Rogier Pelgrim sloot dit avontuur op gepaste wijze af. We hebben aandacht kunnen vragen voor het boek en de dvd I’LL PUSH YOU (het verhaal van twee Amerikaanse vrienden, één van hen in een rolstoel en totaal afhankelijk van hulp en verzorging door zijn vriend), maar de ervaring was ook voor onszelf van grote betekenis. De sportieve uitdaging was niet enorm, maar voor ongeoefende wandelaars en rolstoelers was het toch een opgave om zo’n 60 kilometer af te leggen in drie dagen tijd. En: dat is gelukt!

Vorige week was ik voor het werk in Londen. Bij eerdere gelegenheden greep ik zo’n werkbezoek altijd aan om in de vrije tijd nog wat door deze mooie stad te wandelen, deze keer was het mistig in Londen en had ik te veel kilometers in de benen (ook op de beursvloer) om mezelf nog te zetten tot lange stadswandelingen.

Ik kijk uit naar de komende maanden met lente- en zomerweer. Vanavond nam ik met de auto een kleine omweg en kwam ik langs mooie vaarten, weilanden en bossen. Naar verluidt is dit ‘het mooiste deel van Friesland’ – houd mij ten goede, ik ga af op de mensen die hier wonen. In deze tijd komt de camera wat sneller uit de tas en maak ik ook aardig wat foto’s met mijn iPhone.

Zojuist reed ik langs een kale boom die versierd was met kleurrijke vogelhuisjes. Ik zette de auto in de berm, stapte uit en schoot wat plaatjes. Terwijl ik dat deed zag ik een man die vlakbij in de tuin aan het werk was. “Leuk dat je stopt om er foto’s van te maken. Ik zal het mijn buurman zeggen, hij heeft deze vogelhuisjes gemaakt. Ik heb ze in een dode boom opgehangen nadat mijn vrouw overleed. Het is wat symbolisch.” Ik vertelde dat ik blij werd van dit beeld en dat ik het een mooi idee vind dat hij op deze wijze zijn vrouw eert. “Ik krijg er een lentegevoel van”, zei ik. Hij lachte tevreden en ik vervolgde mijn weg. Een eenvoudige ontmoeting, een kort gesprek, maar het zijn de dingen waar ik van kan genieten.

Hopelijk vind ik de komende maanden vaker tijd om hier op mijn eigen ‘Vrijplaats’ iets meer te vertellen over wat ik meemaak en doe. Deze maand zijn er boekpresentaties van OKER (roman) en VOL VAN DE GEEST (boek over aard en werk van de Heilige Geest) en ik heb een aantal afspraken met auteurs in het land. In mei gaan we, na het vertrek van een redacteur die ons jarenlang ondersteund heeft, met twee nieuwe redactie-collega’s aan de slag. Opnieuw een verandering die uitdagingen en kansen met zich meebrengt. Hopelijk kunnen we daarna met een ingewerkt team binnen een groot verband doorgaan met het uitgeven van boeken die zich onderscheiden door vorm en inhoud. Ik heb er ook zin in om dat te doen in samenwerking met alle nieuwe collega’s hier – die inmiddels ook vertrouwd voor ons worden. Het is een mooi vak.

In de persoonlijk sfeer gaat het ook goed met mij/ons. Op dit moment zijn onze volwassen kinderen (3) weer wat vaker thuis, tussen nieuwe woningen en werkzaamheden in. Zelf ben ik drie dagen per week van huis om in Heerenveen te werken. Het ritme went, het valt me veel minder zwaar dan gedacht. Bovendien kom ik in de gelegenheid om ‘tijdens de rit’ mensen te bezoeken en mijn horizon te verbreden. Uitdagingen blijven er genoeg, ook deze organisatie maakt een veranderingsproces door, maar er zijn goede kansen en ik geloof dat we die gaan grijpen!

Mijn oudste broer is deze week begonnen aan een nieuwe pelgrimage naar Santiago de Compostella. Ik vind het stoer dat hij dit doet en raak er steeds meer van overtuigd dat ik ook eens deze lange weg wil gaan. Daar zal het de komende jaren niet van komen, maar wie weet ligt het wel in het verschiet. De vakantieperiode komt ook weer dichtbij, waarschijnlijk blijven Lydia en ik een beetje dichter bij huis dan voorgaande jaren. Ik heb in Friesland opnieuw gezien dat je niet ver weg hoeft te gaan om te genieten van natuur en cultuur. Nou ja, dat is het voor dit moment, leuk als je reageert op deze plek of via sociale media. Groeten uit Jubbega!

Wandelen naar Pasen

De tweede maand van het jaar laten we alweer bijna achter ons. Voor mij is er veel veranderd in 2018 en ik moet daar nog steeds aan wennen. Mijn werk verhuisde van Amsterdam naar Heerenveen en ik verhuisde mee – voor een paar dagen per week. De overgang is goed verlopen, we zijn hartelijk en collegiaal ontvangen – maar het is toch nog een proces om in een nieuw ritme te komen. Bovendien merk ik dat ik twintig jaar werken in een vertrouwde omgeving niet gemakkelijk achter me laat. Ik ben een loyaal persoon, ik ga niet zomaar weg. Bij eerdere afslagen in mijn leven heb ik me ook vaak door omstandigheden laten leiden – je hebt niet alles zelf in de hand. Ik heb ook keuzes gemaakt die niet ‘opgelegd’ waren, maar die voortkwamen uit mijn hart. Men beweert dat een mens geen vrije wil heeft (‘Wij zijn ons brein’) maar ik ben dan kennelijk zo gemaakt om het daar niet mee eens te zijn. Veel keuzes worden voor je gemaakt, vaak moet je je ergens bij neerleggen. Maar sommige keuzes maak je echt zelf – en dan gaat het vaak om iets waar je voor op wilt gaan staan.

OPSTAND
Ooit verzette ik me met mijn collega’s tegen een verandering die ons opgedwongen werd. Er was geen rekening gehouden met onze belangen, onze ideeën en wensen. Van hogerhand was bepaald wat ‘goed’ voor ons was. Opstand was het gevolg – en het hele ‘feest’ ging niet door. Hoe kun je een verandering doordrukken als er helemaal geen draagvlak voor is?
Dit keer ging dat vele malen beter. Opnieuw waren het omstandigheden die verandering noodzakelijk maakten, maar het proces daarnaartoe verliep veel zorgvuldiger. Dat wil niet zeggen dat een verandering daardoor prettig wordt of dat het voor iedereen positief uitpakt. Soms moet je kiezen uit opties die in elk geval pijn met zich meebrengen – en dan is het zaak om de pijn te beperken en te kiezen voor wat verstandig is.

OPGEJAAGD
Ik geef mooie boeken uit over ‘tot rust komen’ en ‘leven in balans’. Dat doe ik terwijl ik met mijn collega’s van de ene naar de andere deadline jaag. Zelf tijdens de moeilijke laatste maanden van 2017 ging dat werk ‘gewoon’ door. Nu, in een nieuwe samenstelling op een andere plaats, is er evenmin een lange adempauze. Het werk gaat altijd door, en dat is maar goed ook.
Ik ben een self-starter. Ik kan niet echt stilzitten en nietsdoen. Dat breekt me op in periodes dat ik de druk van de ketel zou moeten halen, want ook dan blijf ik mezelf opjagen. Het is een mix van levenslust, passie voor mijn werk, verantwoordelijkheidsgevoel en – dat zal eerlijk gezegd ook altijd een rol spelen – geldingsdrang. Hoe zorg ik er nu voor dat ik m’n motortje niet opblaas en mezelf (en anderen) ongewild voorbijloop?

WANDELEN
Ik houd van wandelen. Omdat ik in het dagelijks leven te vaak ‘ren’, kan ik beter in mijn vrije tijd wat rustig aan doen. Wandelen laat zich heel goed combineren met een andere liefhebberij: fotograferen. Je maakt geen goede foto’s wanneer je jezelf de tijd niet gunt om stil te staan en te focussen. Als je snel in beweging bent, trekt de wereld aan je voorbij. Je ziet het meeste niet. Maar als je wandelt en je zintuigen niet afsluit voor de buitenwereld, dan ga je dingen zien, horen, ruiken, voelen en proeven. Dat is de mix die voor een druktemaker als ondergetekende goed werkt. Ik moet de spanning uit mijn lijf lopen en mijn geest vullen met frisse indrukken. Ik weet dat ik dit nodig heb, maar toch gaan er weken voorbij dat ik mezelf er de tijd niet voor gun.

Want hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God mogelijk heeft gemaakt. (Efeziërs 2:10)

GOEDE WEEK
We gaan een mooie periode tegemoet. De dagen worden langer en de omgeving wordt straks weer groener. Ik ben van plan om ervan te gaan genieten. De andere standplaats biedt ook nieuwe mogelijkheden om een andere omgeving te verkennen. Het is mijn voornemen om de komende maanden tijd te maken voor ontspanning en beweging. Dat kan ik heel goed combineren met mijn sociale leven en werk en ik weet dat ik deze keuze moet maken om alles vol te kunnen houden. “De kruik gaat zolang te water totdat ze barst”, luidt het spreekwoord. Een kruik is een metafoor voor ons breekbare lichaam. Ik weet dat het om de schat gaat die in die kruik verborgen zit, maar de verpakking is niet onbelangrijk.
Ik ga in de maand maart wandelen naar Pasen. Dit feest van Christus’ opstanding valt dit jaar op 1 april. Een passende datum voor het gedenken van een gebeurtenis die door velen voor een ‘dwaasheid’ zal worden versleten. Maar ik geloof in de opstanding. Ik wil opnieuw met eigen ogen zien hoe het groen tevoorschijn komt, hoe blaadjes uitbotten en bloemen hun hoofdjes boven de doodgewaande aarde steken. Alles lijkt levenloos, maar schijn bedriegt… Het leven wint van de dood.

De laatste week van de maand maart wordt heel speciaal. Ik zal er nog wel meer over melden zodra dat kan. In elk geval ben ik van plan om in die week elke dag een flink stuk te lopen – tot Goede Vrijdag – want dat is een dag om rustig bij stil te staan. De Goede Week wordt een mooie week. Geen gemakkelijke week. Wel een periode van beweging en reflectie. Ik ga wandelen in Friesland en het is niet het plan om dit alleen te doen. Mocht je een of meer dagen aan willen sluiten, laat het me weten. We zijn niet op de wereld geplaatst om steeds alleen onze weg te gaan.

I’ll Push You. Dit is ook mijn verhaal. En dat van jou…

Ik ben ongelofelijk blij met de ruime aandacht voor I’ll Push You in EO Visie! ‘Ja,’ zul je zeggen, ‘fijne reclame – logisch dat je blij bent!’ En dat is ook zo, ook christelijke uitgevers moeten hun boeken ‘pushen’. Maar dat is geen gemakkelijke weg en persoonlijk ben ik meer bezig met de inhoud dan met de verkoop en promotie.

RUGZAK VOL VRAGEN

De kracht van dit waargebeurde verhaal zit niet in de marketinginspanningen van de uitgeverij. Dit is een boek dat grenzen doorbreekt tussen mensen. ‘Gelovig’ of ‘ongelovig’ (volgens mij geloof je altijd wel ‘iets’ – of je hoopt erop… en ook gelovigen dragen een rugzak vol vragen met zich mee…), duwers en rolstoelers, fitte pelgrims en reisgenoten met lichamelijke beperkingen… We moeten allemaal onze eigen weg door dit leven gaan.

GENADE EN VERGEVING

Hoe is dat met mij? Ik voel de verantwoording voor mijn gezin, kerk en werk. Mensen kennen mij als enthousiast en mededeelzaam. Maar ook ik ga een weg en die is niet steeds gemakkelijk. Ik schiet tekort. Ik houd het niet altijd vol. Ik ben bang te falen en te verliezen. Ik moet strijden tegen trots en verleiding. Ik wil in al mijn ijver niet voorbijgaan aan de mensen die op mijn weg gebracht worden en wiens verhalen er werkelijk toe doen. Ik ben al een tijd op weg maar ik moet nog zoveel leren én afleren. Ik heb genade en vergeving nodig.

Gaat dit boek dan over mij? Ja. En over jou. En over onze levensweg, de hindernissen en overwinningen.

Onmogelijk kan ik me voor elke uitgave zo inspannen als voor dit boek. Het is zelfs mijn plan om in de week voor Pasen zelf een vriend te duwen over een stuk pelgrimspad. Je gaat daar zeker meer van horen.

WIE GAAT DE WEG MET MIJ?

Boeken uitgeven is één ding. De boodschap van het Boek tot je hart laten doordringen en bereid zijn zelf de Weg te gaan – dat is zo veel uitdagender. Wie gaat de weg met mij? Wie duwt mij als ik vastloop? Wie mag ik bemoedigen als je met tegenwind en hindernissen geconfronteerd wordt?

Dit zijn zaken waar ik eerlijk gezegd altijd al over nadenk. Maar in de week voor Pasen wil ik het aan den lijve ondervinden. ‘Draag elkaars lasten.’ Maar ook: ‘Ieder moet zijn eigen last dragen’ (Galaten 6:2-5)

Kan het allebei waar zijn? I’ll Push You.

Sometimes the only way through something is through it.

Naast het boek is er ook een gelijknamige documentaire-film. Steun de plaatselijke (christelijke) boekhandel en loop er naartoe met je stoere pelgrimsschoenen!